Blaffende honden bijten niet.

Komt u binnen, zegt de mevrouw die de deur opent. Ik stel me voor en volg haar naar de woonkamer. Ze bied me iets te drinken aan en gaat van start met haar verhaal over een blaffende hond in de wijk. Ze praat er heel nuchter over en zegt het voor de eigenaar ook vervelend te vinden. De hele buurt schijnt er last van te hebben maar niemand durft contact erover op te nemen lijkt het. Ik stel voor om met de lastgevende partij contact op te nemen. Zichtbaar blij laat ze mij uit.

Bezoek 2de partij

Gaandeweg laat ik mijn gedachten gaan over de overlast. Aangekomen bel ik aan en een keurige mevrouw van Turkse origine doet open. Ik vertel waar ik voor kom en word binnen genood. Haar partner en de zoon des huizes voegt zich bij ons. Uit haar verhaal maak ik op dat ook zijzelf er last van hebben maar niet goed weten wat ze er mee aanmoeten. De blafband die ze hebben aangeschaft biedt geen soelaas. Ik stel voor om een bemiddelingsgesprek maar meteen te laten plaatsvinden wat ze een uitstekend idee vinden.

 

Bemiddelingsgesprek

In optocht gaan we retour klager die ons vriendelijk verwelkomt. Beide partijen overleggen hoe ze e.e.a.  kunnen aanpakken. De oplossing wordt door klager aangedragen. Ze stelt voor om samen de hond te gaan trainen. Als jullie hem de blafband aandoen, kom ik hem uitdagen, door langs de schutting te lopen waarop jullie hem kunnen corrigeren.

Blij verrast kijk ik beide partijen aan met een blik van “Zo kan het dus ook! ”

Vier weken later bellen ik voor nazorg. Ze vertelt dat ze een andere klager tot de orde heeft geroepen. Deze had een vervelende brief met respectloze inhoud naar de hondeneigenaar gestuurd. Ik prijs haar hiervoor en zeg dat ze gerust weer eens een beroep op mij mag doen. Is niet nodig zegt ze, ik houdt deze buurt wel in de gaten. Bespaart jou een hoop tijd.

Tevreden rond ik deze zaak af.

Joepie, wat zijn er toch nog veel leuke mensen.

 

Comments are closed