Collectieve rouwverwerking

Amper een week geleden was menigeen druk met het carnaval. Men moest zo nodig samen een groot feest vieren. Je kunt je afvragen of feest met vrienden niet leuker is maar kennelijk is het toch van belang voor velen om dit gezamenlijk te doen.

Je kunt geen krant openslaan of  tv-zender aanklikken of het gaat erover. Een ruime week ervoor was het de Elfstedentocht wat de klok sloeg. Hele volksstammen en stamhoofden hielden zich ermee bezig. Reportages van vervlogen tijden kwamen er aan te pas om de behoefte van dit nationale evenement kracht bij te zetten. Ook hier weer die gezamenlijke drang.

Even terug naar de Elfstedentocht. Schaatsen kan je het hele jaar door en zelfs in je eentje. Waarom dan met zijn allen op bevroren buitenwater? Zou het kunnen zijn dat klungelen met zijn allen tot gedeelde smart leidt? Dat dit klungelen het juist zo leuk maakt? En wat maakt carnaval zo leuk? Oké, je valt als verklede hamburger niet op in de massa.

Contacten zijn snel gemaakt met een als bierpul verklede lotgenoot. In je eentje laat je het wel uit je hoofd om op een mooie zaterdagmiddag zo uitgedost door het winkelcentrum te wandelen. Is het dan de behoefte om samen voor gek te lopen en ernaar te handelen? Ervanuit gaande dat ieder zijn eigen pleziertjes en pijntjes belangrijker vindt dan die van onze medemens blijft het toch een merkwaardig verschijnsel.

Nadat alles weer in een rustig vaarwater is beland worden we opgeschrikt door het ongeval van Prins Friso. Ook hier weer die” samen beleving ”,  velen die er zich erbij betrokken voelen tot emotioneel aangeslagen zijn toe. Waarom is dat, kan je je afvragen? Is het ene dan belangrijker dan het andere? Tussen de “medelevensuitingen” door hoor je vaak het eigen relaas voorbij komen. Zou het kunnen duiden op onverwerkte emoties die zitten te wringen die eruit moeten?

Fijne dag

Comments are closed