Leegte

Drie maanden oud was je toen onze paden elkaar kruisten. Opgelapt van een breuk, waarschijnlijk opgelopen door een schop van iemand die kennelijk niet zo op Japie was gesteld. Het asiel had zich over hem ontfermd, wachtend op een goed tehuis waar hij welkom was.

Bij toeval, als je over een toeval kunt spreken, was mijn partner op zoek naar een maatje voor onze Lotje en liep het asiel binnen. Ze was meteen verkocht. Er sloeg een vonk over die als een warme omhelzing binnen kwam. Er was geen twijfel mogelijk en geen weg meer terug, Japie hoorde bij ons!

Zichtbaar gelukkig vleide hij zich in haar armen. De reis naar een fijne plek kon beginnen. Nieuwsgierig maar ook wat terughoudend zette hij zijn eerste schreden in ons huis, zijn thuis.

Voorzien van een chip om elkaar nooit meer te verliezen ging hij op onderzoek uit. De meubels, de kasten, het bed, werden aan een onderzoek onderworpen en goedgekeurd. We hadden er een vriend voor het leven bij. Argwanend van onder een bank werden alle bewegingen gadegeslagen door Lotje, zijn soortgenoot van het vrouwelijke geslacht.

Wie is die vreemde snuiter, leek ze zich af te vragen. Het duurde niet lang, ook tussen hen was er een klik. Van iedere dag maakten zij een feest waarvan wij mochten meegenieten. Op een naïeve manier trachtte hij zijn vriendinnetje in te palmen wat meestal uitliep op hard weglopen met een houding van”Ik deed toch niets verkeerd?”

Mijmerend zit ik geknield bij het mandje van onze Japie. Het gaat niet goed met hem. Hij heeft last van zijn oren. Doof is hij al een tijdje en de jaren schijnen hun tol te gaan eisen. 19 jaar is natuurlijk best respectabel te noemen voor een kat. Een bezoek aan de dierenarts kan niet uitgesteld worden. Het is niet zijn favoriete vriend en op wat noodzakelijke bezoekjes na is het contact beperkt kunnen blijven tot nu!

Waarschijnlijk een poliep in zijn oor dat door het trommelvlies is gegroeid wijst het eerste onderzoek uit. Onder narcose wordt het nauwkeuriger onderzocht, is de boodschap waarna we een afspraak maken. Thuisgekomen is zijn eerste gang naar zijn etensbakje. Hij eet wat en gaat naar boven waar zijn mandje staat.

Even daarna ga ik naar boven om te zien hoe het met hem gaat. Ik schrik van hoe ik hem aantref. Zijn derde ooglid van zijn rechteroog zit haast dicht, de pupil van zijn andere oog is groot. Hij ligt erbij zoals we niet van hem kennen. Hij heeft zichtbaar pijn.

Het wachten is op een telefoontje voor een vervolgafspraak met de dierenarts maar het duurt ons veel te lang. Zouden ze ons vergeten zijn? Via de nooddierenartsenpost  werd contact opgenomen omdat onze arts niet meer te bereiken was. We kunnen om een pijnstiller komen.

De avond is al aardig gevorderd als wij verbaasd Japie beneden zien lopen en door zijn vriendelijke manier van begroeten worden verrast. Niets schijnt nog een hapje en een drankje in de weg te zitten. Japie lijkt opgeknapt. De pillen hebben effect. Blij dat in ieder geval de pijn onder controle is. Mijn gedachten blijven toch doormalen. “Wat als het weer uitgewerkt is?”

De volgende dag is het weer raak, de pijn heeft Japie weer geveld en een tocht naar de dierenkliniek kan niet uitblijven. Met een injectie wordt de pijn aangepakt maar de oorzaak is daarmee niet weggenomen.

De dag erna blijkt onder een lichte narcose niet een poliep maar een tumor de oorzaak te zijn. Een tumor in zijn oor die is verkleefd met omliggend weefsel waarin zich ook zenuwen bevinden.” Dit veroorzaakt de pijn”zei de arts. ‘We kunnen dit niet eenvoudig wegnemen en garantie voor verbetering is er niet”

Daar kunnen we het mee doen.

Mijn partner en ik hadden er ons zo goed kwaad al wat op voorbereid. Het pijnlijke afscheid komt nu met rasse schreden naderbij. De testen zoals hart en nieren geven een prima conditie aan. Dat juist dit zo kleine mankement onze reus fataal is geworden kunnen wij met moeite aanvaarden.

Met respect en in zijn belang is er geen andere keuze dan afscheid van Japie te nemen. Tot op het laatste moment is er oogcontact en zijn onze handen en hart met hem verbonden. Met onbeschrijflijk verdriet in ons hart is Japie ingeslapen.

Dankjewel lieve schat dat je bij ons was en dat we er voor jou mochten zijn.

Comments are closed